Nostalgie...

Een half jaar zit er alweer op! Een half jaar is ook een punt dat je je afvraagd wat moet ik schrijven. Het verzoek voor nieuwe avonturen kwam bij mij binnen. Natuurlijk beleef je in zo’n land genoeg, maar alle wordt gewoon en wat in de eerste weken zo spannend is lijkt nu opeens het vermelden niet waard te zijn.

Maar om de trouwe lezer niet in de steek te laten komt zal ik mijn laast beleefde avonturen op papier kan zetten. Alhoewel ik me afvraag hoeveel trouwe lezers er nog zijn. Maar anders dit verhaal speciaal voor jullie pap en man ;-)

Na mijn vakantie, stapte ik het vliegtuig weer in richting Jaffna. Aangekomen in het zonnige noorden, blijkt het dat ik een week later weer Jaffna uit kan. We gaan op retreat. Elk district gaat elk jaar een paar dagen weg en combineert daar het nuttige met het aangename. Voor Jaffna was het dit jaar een erg bijzonder retreat. Aangezien de weg sinds kort voor locals open is kon ZOA Jaffna voor het eerst op retreat buiten Jaffna. (tijdens de gevechten in 2006 werd de weg richting Jaffna gesloten, Jaffna was alleen nog maar bereikbaar per vliegtuig. Iets wat voor de gewone man niet te betalen was). Gelukkig ga de overheid ons allemaal toestemming om Jaffna te verlaten, je hebt namelijk als iemand van jaffna wel toestemming nodig om Jaffna te verlaten, dus we konden allemaal gaan! Dat werd dus een uitje naar de “hill country” met 17 Sri Lankanen en 1 Nederlandse. Geloof me regelmatig keken mensen raar op van deze groepssamenstelling. Voor iedereen was het een hele ervaring. Ik heb eindelijk de staff beter leren kennen. Een van de doelen was dan ook: Leer Brenda zoveel mogelijk Tamil, en iedereen werkte daar van harte aan mee. Zo doende kan ik nu een hoop vragen in het tamil stellen, meestal blijft het antwoord voor mij nog een raadsel. De stemming zat er goed in en er werden ook veel grappen gemaakt, ook tijdens het leren van mijn tamil: Iemand leerde mij het woord voor “heb je al gelunched”, dus ik dat uitproberen op degene voor me. Bleek ik niet te hebben geleerd of iemand al had gegeten maar of iemand met me wou weglopen (jonge verliefde koppels lopen hier soms weg als de ouders geen toestemming geven om te trouwen)....ehm. Ook zijn er veel gesprekken gevoerd over cultuurverschillen. Bijvoorbeeld, hoe trouw je in Nederland als je ouders dat niet regelen? Leg dan maar eens uit hoe dat gaat. Ze blijven ons systeem maar raar vinden. Ook heb ik geleerd dat je als je op retreat gaat zoveel mogelijk foto’s moet maken. Zodoende kom ik bij een ander doel van ons retreat: Maak zoveel mogelijk fotos met allerlei combinaties van mensen. Ik geloof dat we in vier dagen zo’n tweeduizend foto’s hebben gemaakt. Het hoogte punt voor mij was het geimproviseerde zingen en dansen boven op de berg. Nou ja voor mij bleef het dan bij klappen en een beetje mee bewegen. Maar geloof me, ik ben op de hoogte van alle tamilhits!

Na alle uitstapjes wordt er natuurlijk ook weer gewerkt. Op het moment is het vaag wat de overheid voor plan heeft voor de IDPs in de kampen. Nog een groot aantal mensen verblijft nog steeds in de zogenaamde gesloten IDP kampen. Een klein aantal mensen wordt beloofd dat ze de kampen uit mogen, ze kunnen nog niet terug naar hun eigen dorpin de Vanni, maar kunnen bij familie terecht. Ook een aantal mensen werd voor deze reden van Vavuniya naar Jaffna gebracht, waar ze familie hebben wonen. Wat er in Jaffna en ook in andere districten gebeurt is dat ze daar weer in gesloten kampen worden geplaatst. Een aantal mensen is op het moment inmiddels wel bij hun familie gebracht maar een aantal zit nu nog steeds weer opnieuw in een kamp. Wat de overheid voor plan heeft met betrekking tot “resettlement” is nog vaag. Dit maakt het lastig voor de organisaties en dus ook voor ons een goed plan te maken. Ook de donoren wachten af wat er gaat gebeuren, want men is het erover eens dat deze situatie niet ondersteund kan worden en dat de mensen zo snel mogelijk terug moeten of in ieder geval de kampen uit mogen. Ondertussen zetten we in Jaffna het werk voort in de IDP kampen op het gebied van educatie, shelters, water and sanitation en livelihood en dergelijke.

Maar langzaamaan veranderen er dingen in Jaffna. Langzamerhand kunnen er steeds meer goederen binnenkomen. Het laatste nieuws is dat er olijven in de supermarkt waren! En tonijn in blik. Ook komen steeds meer bedrijven een kijkje nemen in Jaffna, want dit is het gebied waar geinvesteerd in kan worden. Dit betekend dat het stille Jaffna met de oude auto’s, de enorme verlaten huizen steeds drukker wordt. Jaffna heeft een bepaalde sfeer, je hebt het gevoel dat je in een speciaal gebied bent, aangezien je er moeilijk in en uit kan komen. Ik laat me meeslepen met de nostalgie en vind deze veranderingen maar niks. Maar voor de mensen in Jaffna is dit misschien wel de kans om een soort van normaal leven te krijgen en om Jaffna weer op te bouwen.