Rainin in paradize

Sri Lanka is mooi en ik geniet! De jungle, de stranden, de mensen...allemaal geweldig. Alles is redelijk goed geregeld en iedereen is redelijk opgeleid. De natuurlijke hulpbronnen zijn aanwezig, over het algemeen is er genoeg regen, genoeg (lekker!) eten. Alles wat een mens zich kan wensen, is hier aanwezig. Ik heb mijn grauwe nederlandse kantoorkleurtje inmiddels veruild voor een bruin tintje verkregen door de bezoeken aan het veld van afgelopen dagen. Het is een heerlijk gevoel om met je slippers in het zonnetje naar je werk te gaan. Om dan vervolgens in een jeep te stappen om in de middle of nowhere met de mensen te praten, omringd door palmbomen.

Er is echter een groot probleem, welke het land oveschaduwed als een grote regenbui...de oorlog. De problemen hier zijn te complex om uitgebreid te beschrijven, daar heb je dagen voor nodig om het uit te leggen. De afgelopen twee weken heb ik er wel een beetje een beeld van kunnen krijgen. Duizenden mensen zitten in kampen nu, honderden per dag komen erbij, als ze niet zijn doodgeschoten in het oorlogsgebied. Hygiene en daardoor dreigende ziektes zijn een van de problemen. Toegang tot de kampen voor NGOs, maar ook voor familie is lastig.
Daarnaast vinden er in het gehele van land ontvoeringen, mishandelingen, berovingen en meer van dit soort misdaden plaats. Ik kan niet dieper om de problemen ingaan. Ten eerste zijn deze te complex om zo even uit te leggen (dan heb ik een heel boek nodig) en ten tweede moet je voorzichtig zijn met de informatie die je van verschillende bronnen krijg. Elke dag gebeuren er weer verschillende incidenten waar het nederlandse nieuws bij verbleekt. Je komt tot besef wat echt belangrijk is. Wat nou financiele crisis...
Mensen zijn hier bang om zich uit te laten over de problemen, zelfmoord is iets wat regelmatig voorkomt. Zondag stak een studente zichzelf in brand.

Maar goed, ik ben op het moment de oostelijke ZOA kantoren aan het bezoeken. Aangezien het erg lastig bleek om toestemming te regelen om naar de kampen te gaan met de recente vluchtelingen. Mijn eerste bezoek was aan Trincomalee. Aangezien er geen plaats was in het guesthouse, werd ik in een hotel neergezet. Erg vervelend, vooral deze een zwembad had en gelegen was aan een erg mooi strand. Tegenstrijdigheid ten top, de duik in de zee was echter heerlijk. In Trinco bezocht ik een kamp waar de mensen er klaar voor zijn zich te resettlen, het gebied is in januari vrij gegeven door de overheid. ZOA planned nu daar permanent shelters te bouwen. Ze wonen nu nog in nood shelters. Problemen voor de bevolking zijn er nog wel onder andere met olifanten die de boel nog wel eens willen vernielen, angst voor aanslagen van de tijgers, toegang tot markten, scholen en health care.
Na Trinco ben ik nu op bezoek bij Batticaloa. Hier worden allerlei problemen nog vaak opgelost met geweld. Afgelopen dagen heb ik diverse projecten bezocht, deze zijn vooral gericht op rehabilitation. Bijvoorbeeld de bevolking de nodige trainingen geven betreft gezondheid en hygiene en homegardening. Ook worden de lokale dorpsorganisaties ondersteund in hoe ze zich het best kunnen organiseren. Daarnaast worden kleuterscholen, bronnen (het is een erg droog gebied), hekken (zodat het vee de boel niet platloopt) gebouwd. Daarnaast worden er nog meer activiteiten gedaan om het dorpsleven weer op gang te krijgen en dat mensen zichzelf kunnen voorzien in livelihood.

Na wat incidenten is Colombo erg streng wat betreft de visa procedures. Dit betekend dat ik voor onbepaalde tijd even " stuck in Batti" ben en ik nog niet kan afreizen naar Jaffna. Dus ik ben hier aan de slag gegaan. Ik ga dus regelmatig mee met veldbezoeken, maar ben ook bezig met ben wat reports. Het is allemaal erg leerzaam en ik ben ook erg blij dat ik nu een iets concretere taak heb. Foto's komen eraan...alleen het kabeltje ligt op dit moment in Colombo :)

Nou ik vermaak me dus wel, de avonden zijn soms wel wat saai omdat het niet veilig is om alleen op pad te gaan. Sorry voor de engelse woorden her en der.
Take care!

mijn eerste checkpoint ervaring

Elke ontwikkelingsland is in een opzicht hetzelfde...het loopt nooit zoals je wilt...aan die les werd ik afgelopen dagen dus weer herinnerd. Dus nu ben ik mijn vrije zaterdag in Colombo aan het doorbrengen, dus tijd genoeg om lang te internetten.
Ik voelde me helemaal thuis toen ik in Sri Lanka aankwam, misschien heeft het ermee te maken dat het eigenlijk was weg heeft van Indonesie. Dus ik voelde me als een vis in het water...of hier beter gezegd als een aap in de warmte.

Ik zou afgelopen donderdag naar Mannar afreizen voor een vergadering en daarna na het gebied gaan waar een vluchtelingenkamp zit waar op het moment 38.000 mensen vast zitten. Dus met een collega zat ik voor zonsopgang in de trein voor een reis van zes uur. Ik was zou moe, maar aan slapen werd niet gedacht want wil zoveel mogelijk in mij opnemen. De eerste olifanten, apen en andersoortige beesten zijn dan ook weer gespot. Na die reis kwamen we in tamilgebied aan, dat was meteen mijn eerste checkpointervaring...en meteen niet zo'n beste. Na twee uur in de rij te hebben gestaan, bleek dat er sinds die dag opeens geen buitenlanders het gebied in mochten. Ik mocht met geen mogelijkheid het gebied in. Dat was wel even een teleurstelling, vooral met twee nachten met veelste weinig slaap kon ik toen even niet meer lachen. Later bleek dat dit was ingevoerd omdat een blanke vrouw van de human right watch een zeer kritisch stuk over de situatie in het vluchtelingenkamp had geschreven...en ze reisde naar het gebied met, ja je raad het al, de trein. Dus ik weer terug de trein in om terug te reizen naar een stad verderop waar ook een ZOA kantoor zit. Daar zou ik die dag en nacht kunnen blijven en zouden ze me na de vergadering ophalen en weer terug brengen naar Colombo. Daar heb ik veel gepraat met de mensen om meer inzicht te krijgen in de situatie en over Sri Lanka. Dus ik ben een stuk wijzer over het conflict tot koken aan toe. Wel is lastig te beoordelen wat nou precies waar is, want iedereen heeft weer een andere mening en krijgt weer andere dingen te horen. Dus ik luister naar zoveel mogelijk mensen om een zo goed mogelijk beeld te vormen. De mensen die nu in het kamp zitten zouden volgens de overheid daar drie jaar moeten blijven. Aangezien ze goed moeten worden gescanned of er geen tamiltijgers tussen zitten. De internationale organisaties zijn het daar niet mee eens en hebben voorlopig voor drie maanden hulp aangeboden. Volgende week gaan we weer proberen het gebied in te komen (dit keer niet per trein), ik ben erg benieuwd wat voor situatie ik daar aan zal treffen en kan niet wachten aan de slag te gaan. Verder heb ik me vermaakt door met twee collega's mee te gaan winkelen...deze mannen winkelen net als vrouwen, dus heb een stuk of acht schoenenwinkels van binnen gezien. Maar nieuwe schoenen waren wel essentieel want eentje was nog op zoek naar een vriendin en dan moet je er wel netjes uitzien! Ik blijf hier het liefst gewoon op slippers lopen. Gister werd ik na een dag van lezen en heel veel praten opgehaald en weer teruggebracht naar Colombo, de checkpoints die we toen tegen kwamen lieten me gelukkig dit weer wel door :)

natuurlijk al na een paar dagen nog meer kunnen vertellen maar ik denk dat jullie nu al zijn afgehaakt.
In het telefoonnummer staat er na +94 een nul, maar die moet dus weg :)

Nou hopelijk kan ik in het volgende bericht ook wat vertellen over mijn werkzaamheden, als mijn permit rond is kan ik naar Jaffna, wanneer dat precies gaat gebeuren is nog onbekend.

Brenda

gearriveerd!

Ik ben er! Heerlijk dat tropische klimaat. Ik zal even snel een berichtje plaatsen want weet niet of me dat komende week gaat lukken. Want morgen reis ik meteen een stuk naar noorden, om een vergadering bij te wonen. Daarna kom ik hier (Colombo) weer terug om wat training te volgen. Het is wel even wennen allemaal, het tijdsverschil, dat het een stukje warmer is en de drukte om me heen, maar het voelt goed! Alles is prima geregeld verder, werd netjes opgehaald en in een ZOA landrover naar kantoor gebracht. Nou binnenkort zal ik meer vertellen. Ik wordt nu in de ZOA kleding gehezen namelijk :)
Vlucht ging prima trouwens, het rammelde her en der wel wat in het vliegtuig...maar had wel twee stoelen voor me alleen, aangezien het vliegtuig halfvol zat.

ow ja, ik heb een werknummer waarop ik bereikbaar ben +94 nul zeven zeven drie zeven zes twee acht een twee