Wordt ik dan toch een Sri Lankaan?

De regen drupt langzaam van de daken. Het lijkt nu echt begonnen te zijn: Het regenseizoen! In Menic farm zoeken mensen beschutting in hun shelter. Angstig wachten ze af of deze bestemt is tegen lekken en de drainage om hun tent heen goed genoeg werkt. zo'n 175,000 mensen zijn er nog, wonende in de kampen van menic farm. Afgelopen weken zijn er zo'n 50,000 vrijgelaten. Sommigen konden weer terug naar hun dorp maar de meesten woonden bij vrienden of familie. Soms wel met vier families in een huis. Inmiddels kijken de overgeblevenen jaloers naar de bussen vol met vertrekkende mensen. Weg uit hun shelter! Weg van het opgesloten zijn en weg van het prikkeldraad! De mensen zijn blij! Eindelijk, na een paar maanden niet in de rij meer voor eten en water. Maar ook heerst er onzekerheid, wat moeten we nu? Dromen durven ze allang niet meer. Ze zijn alles kwijt, en voor een aantal is dit niet de eerste keer dat ze alles kwijt zijn geraakt. De kinderen weten niet anders dan dat er oorlog was. Toch zie je het! Hetgene wat men hoop noemt! Hoop op een beter leven in vrede. Heel voorzichtig, maar het is er!

Wankelend, voorzichtig stappen ze hun nieuwe toekomst binnen: Met geheel hun bezit, zo'n twee tassen, stapt men de bus binnen, het kamp uit!



Ondertussen zit ik al zo'n vier weken in vavuniya and menic farm. Waar op het moment rond de 175,000 IDPs in kampen zitten. In totaal ben ik hier zes weken en neem eventjes het werk van de andere trainee over. En dat werk is leuk en afwisselend! NFRI (non food relief items) coordineren: Hoe krijg je een basin, een mat en een klamboe van colombo bij de betreffende IDP (en dat klinkt simpel, maar toch duurt dat vijf weken!), zorgen voor de reporting (achter mensen die liever in het veld zijn aanrennen om te vragen wat ze wel en niet hebben gedaan), praten met partners, vergaderen maar ook in de kampen zijn om te kijken wat er nodig is aan NFRI. Veel te doen dus, en dat bevalt me wel! Verder is er vrij weinig van mijn sociale leven over, maar dat geeft even niks! Ik vermaak me prima door af en toe te volleyballen met collegas of te badmintonnen in een weeshuis. Ook savonds is er nog wel eens tijd voor een filmpje. Twee nachten slaap ik op het veldkantoor in een shelter...en het voelt net of ik aan het kamperen ben! Heerlijk! Niet iedereen waardeert de basis voorzieningen, maar dat kan zijn omdat ze daar een hele week zitten ipv twee dagen per week. Verder naast vriendschappen te hebben gesloten met de staff, ook met een kip. Die volgens mijn bewering zich gedraagd als een hond...
Verder kreeg ik de vraag of ik aan het wisselen van cultuur was, aangezien ik de vergadering in tamil al voor de helft kon volgen (lang leve het gebruik van engelse woorden in een taal), soms een punjavi draag (foto's volgen) en spicey eten lekker vind en niks me te pittig is. Ook is het contact hier met expats beperkt en geniet ik van de Sri Lankaanse wereld. Maar wees maar niet bang: Ik smacht af en toe nog steeds naar een boterham met kaas en een glaasje melk en kunnen bepaalde cultuur verschillen best frustrerend zijn (waarom duurt het zo lang voordat men doet als je iets vraagt)!
Laatst pepernoten en een kopje cappuchino op! dat was dan toch even genieten. Het voelt met 30 graden niet alsof het bijna sinterklaas is...maar na een duik in het zwembad van een Colombo collega vind ik dat eigenlijk ook niet zo erg!

Bewaar wat cadeautjes & gedichtjes voor me!

Liefs
Brenda