mijn eerste checkpoint ervaring

Elke ontwikkelingsland is in een opzicht hetzelfde...het loopt nooit zoals je wilt...aan die les werd ik afgelopen dagen dus weer herinnerd. Dus nu ben ik mijn vrije zaterdag in Colombo aan het doorbrengen, dus tijd genoeg om lang te internetten.
Ik voelde me helemaal thuis toen ik in Sri Lanka aankwam, misschien heeft het ermee te maken dat het eigenlijk was weg heeft van Indonesie. Dus ik voelde me als een vis in het water...of hier beter gezegd als een aap in de warmte.

Ik zou afgelopen donderdag naar Mannar afreizen voor een vergadering en daarna na het gebied gaan waar een vluchtelingenkamp zit waar op het moment 38.000 mensen vast zitten. Dus met een collega zat ik voor zonsopgang in de trein voor een reis van zes uur. Ik was zou moe, maar aan slapen werd niet gedacht want wil zoveel mogelijk in mij opnemen. De eerste olifanten, apen en andersoortige beesten zijn dan ook weer gespot. Na die reis kwamen we in tamilgebied aan, dat was meteen mijn eerste checkpointervaring...en meteen niet zo'n beste. Na twee uur in de rij te hebben gestaan, bleek dat er sinds die dag opeens geen buitenlanders het gebied in mochten. Ik mocht met geen mogelijkheid het gebied in. Dat was wel even een teleurstelling, vooral met twee nachten met veelste weinig slaap kon ik toen even niet meer lachen. Later bleek dat dit was ingevoerd omdat een blanke vrouw van de human right watch een zeer kritisch stuk over de situatie in het vluchtelingenkamp had geschreven...en ze reisde naar het gebied met, ja je raad het al, de trein. Dus ik weer terug de trein in om terug te reizen naar een stad verderop waar ook een ZOA kantoor zit. Daar zou ik die dag en nacht kunnen blijven en zouden ze me na de vergadering ophalen en weer terug brengen naar Colombo. Daar heb ik veel gepraat met de mensen om meer inzicht te krijgen in de situatie en over Sri Lanka. Dus ik ben een stuk wijzer over het conflict tot koken aan toe. Wel is lastig te beoordelen wat nou precies waar is, want iedereen heeft weer een andere mening en krijgt weer andere dingen te horen. Dus ik luister naar zoveel mogelijk mensen om een zo goed mogelijk beeld te vormen. De mensen die nu in het kamp zitten zouden volgens de overheid daar drie jaar moeten blijven. Aangezien ze goed moeten worden gescanned of er geen tamiltijgers tussen zitten. De internationale organisaties zijn het daar niet mee eens en hebben voorlopig voor drie maanden hulp aangeboden. Volgende week gaan we weer proberen het gebied in te komen (dit keer niet per trein), ik ben erg benieuwd wat voor situatie ik daar aan zal treffen en kan niet wachten aan de slag te gaan. Verder heb ik me vermaakt door met twee collega's mee te gaan winkelen...deze mannen winkelen net als vrouwen, dus heb een stuk of acht schoenenwinkels van binnen gezien. Maar nieuwe schoenen waren wel essentieel want eentje was nog op zoek naar een vriendin en dan moet je er wel netjes uitzien! Ik blijf hier het liefst gewoon op slippers lopen. Gister werd ik na een dag van lezen en heel veel praten opgehaald en weer teruggebracht naar Colombo, de checkpoints die we toen tegen kwamen lieten me gelukkig dit weer wel door :)

natuurlijk al na een paar dagen nog meer kunnen vertellen maar ik denk dat jullie nu al zijn afgehaakt.
In het telefoonnummer staat er na +94 een nul, maar die moet dus weg :)

Nou hopelijk kan ik in het volgende bericht ook wat vertellen over mijn werkzaamheden, als mijn permit rond is kan ik naar Jaffna, wanneer dat precies gaat gebeuren is nog onbekend.

Brenda