Rainin in paradize

Sri Lanka is mooi en ik geniet! De jungle, de stranden, de mensen...allemaal geweldig. Alles is redelijk goed geregeld en iedereen is redelijk opgeleid. De natuurlijke hulpbronnen zijn aanwezig, over het algemeen is er genoeg regen, genoeg (lekker!) eten. Alles wat een mens zich kan wensen, is hier aanwezig. Ik heb mijn grauwe nederlandse kantoorkleurtje inmiddels veruild voor een bruin tintje verkregen door de bezoeken aan het veld van afgelopen dagen. Het is een heerlijk gevoel om met je slippers in het zonnetje naar je werk te gaan. Om dan vervolgens in een jeep te stappen om in de middle of nowhere met de mensen te praten, omringd door palmbomen.

Er is echter een groot probleem, welke het land oveschaduwed als een grote regenbui...de oorlog. De problemen hier zijn te complex om uitgebreid te beschrijven, daar heb je dagen voor nodig om het uit te leggen. De afgelopen twee weken heb ik er wel een beetje een beeld van kunnen krijgen. Duizenden mensen zitten in kampen nu, honderden per dag komen erbij, als ze niet zijn doodgeschoten in het oorlogsgebied. Hygiene en daardoor dreigende ziektes zijn een van de problemen. Toegang tot de kampen voor NGOs, maar ook voor familie is lastig.
Daarnaast vinden er in het gehele van land ontvoeringen, mishandelingen, berovingen en meer van dit soort misdaden plaats. Ik kan niet dieper om de problemen ingaan. Ten eerste zijn deze te complex om zo even uit te leggen (dan heb ik een heel boek nodig) en ten tweede moet je voorzichtig zijn met de informatie die je van verschillende bronnen krijg. Elke dag gebeuren er weer verschillende incidenten waar het nederlandse nieuws bij verbleekt. Je komt tot besef wat echt belangrijk is. Wat nou financiele crisis...
Mensen zijn hier bang om zich uit te laten over de problemen, zelfmoord is iets wat regelmatig voorkomt. Zondag stak een studente zichzelf in brand.

Maar goed, ik ben op het moment de oostelijke ZOA kantoren aan het bezoeken. Aangezien het erg lastig bleek om toestemming te regelen om naar de kampen te gaan met de recente vluchtelingen. Mijn eerste bezoek was aan Trincomalee. Aangezien er geen plaats was in het guesthouse, werd ik in een hotel neergezet. Erg vervelend, vooral deze een zwembad had en gelegen was aan een erg mooi strand. Tegenstrijdigheid ten top, de duik in de zee was echter heerlijk. In Trinco bezocht ik een kamp waar de mensen er klaar voor zijn zich te resettlen, het gebied is in januari vrij gegeven door de overheid. ZOA planned nu daar permanent shelters te bouwen. Ze wonen nu nog in nood shelters. Problemen voor de bevolking zijn er nog wel onder andere met olifanten die de boel nog wel eens willen vernielen, angst voor aanslagen van de tijgers, toegang tot markten, scholen en health care.
Na Trinco ben ik nu op bezoek bij Batticaloa. Hier worden allerlei problemen nog vaak opgelost met geweld. Afgelopen dagen heb ik diverse projecten bezocht, deze zijn vooral gericht op rehabilitation. Bijvoorbeeld de bevolking de nodige trainingen geven betreft gezondheid en hygiene en homegardening. Ook worden de lokale dorpsorganisaties ondersteund in hoe ze zich het best kunnen organiseren. Daarnaast worden kleuterscholen, bronnen (het is een erg droog gebied), hekken (zodat het vee de boel niet platloopt) gebouwd. Daarnaast worden er nog meer activiteiten gedaan om het dorpsleven weer op gang te krijgen en dat mensen zichzelf kunnen voorzien in livelihood.

Na wat incidenten is Colombo erg streng wat betreft de visa procedures. Dit betekend dat ik voor onbepaalde tijd even " stuck in Batti" ben en ik nog niet kan afreizen naar Jaffna. Dus ik ben hier aan de slag gegaan. Ik ga dus regelmatig mee met veldbezoeken, maar ben ook bezig met ben wat reports. Het is allemaal erg leerzaam en ik ben ook erg blij dat ik nu een iets concretere taak heb. Foto's komen eraan...alleen het kabeltje ligt op dit moment in Colombo :)

Nou ik vermaak me dus wel, de avonden zijn soms wel wat saai omdat het niet veilig is om alleen op pad te gaan. Sorry voor de engelse woorden her en der.
Take care!