Mijn eerste woordjes tamil

Ik realiseer me dat ik een tijd niet heb geschreven. Eigenlijk heb ik dat een beetje bewust gedaan. Ik de afgelopen weken heb ik zoveel gezien en beleefd dat het lastig uit te leggen is. Ook de Sri Lankaanse situatie veranderd van dag tot dag dus wat ik vandaag schrijf ik morgen alweer gedateerd. Daarnaast kan ik niet alles schrijven.

Maar laat ik beginnen dat het goed met mij gaat! Ik heb het nog steeds erg naar mijn zin in Sri Lanka. De afgelopen zes weken heb ik in het oosten gewerkt. Dit was erg leerzaam, de oorlog speelt zich op dit moment af in het noorden maar dat betekend niet dat in het oosten alles koek en ei is. Men is bang zich uit te spreken, bang om te verdwijnen of vermoord te worden. Dagelijks zijn er incidenten. Twee weken geleden was er in Batti een acht jarig meisje ontvoerd en vermoord terug gevonden. Dit resulteerde in een drie daagse staking. Ik had op dat moment net een lang weekend en bevond me 100 km zuidelijker, ergens op een mooi strand, dus de eerste twee dagen heb ik niet meegemaakt. De derde dag was inderdaad alles gesloten, je kon zelfs geen eten kopen. Dus hongerleidend heb ik de dag doorgebracht...
Nee hoor, in Sri Lanka is iedereen bereid wat eten te delen, dus zelfs toen kwam ik niks te kort.
Mijn eerste woordjes tamil heb ik geleerd, tot groot vermaak van de staff. Ik schijn talent te hebben en men is onder de indruk van mijn wijze van het uitspreken van woorden met veel uuuu's en aaa's. Dus ik werd hun missie...leer Brenda zoveel mogelijk tamil. De teveel woorden tamil op een dag werden dan ook helaas snel weer door mij vergeten.

Dit weekend was er weer een lang weekend, vrijdag was er weer een feestdag. Zodoende dat ik opeens twee olifanten versierd tegenkwam. Ook stopten ze mij bij een checkpoint waar ik normaal niet hoef te stoppen, gelukkig bleek dit te zijn omdat ze me graag een glaasje drinken en een koekje wouden geven.
Afgelopen zaterdag werd het tijd om Batti gedag te zeggen. Eigenlijk was dat best jammer want ik kon het steeds beter met de staff vinden en we hadden veel lol. Maar het werk werd minder. Dus zaterdag vertrok ik richting Colombo. Om in Negombo nog een twee daagse tussenstop te maken en met de andere trainee en het gezin van de country director heerlijk van het strand te genieten. Genieten was het zeker, en verkoeling was er genoeg, of in het zwembad, of de zee, of de AC...heerlijk. Er schijnt hier een hittegolf te zijn, maar voor mijn gevoel is hier altijd een hittegolf. Het eten was weer eens iets anders dan rijst en mijn bed voelde een keertje niet aan als een plank. Ik had last van een cultuurschok; ik was niet meer gewend aan luxe en normale winkels.

Nu ben ik aan het werk in Colombo, hopelijk voor een korte tijd, de geruchten zijn dat ik volgende week naar Jaffna vlieg...maar natuurlijk blijft het Sri Lanka (en plannen blijven veranderen). Ondertussen kan ik de nodige inkopen doen. De grote stad bevalt me maar niks maar geniet wel van, de iets meer westerse, stijl van leven.

maar naast deze vrolijkheid is er ook een trieste kant aan Sri Lanka. Vluchtelingenkampen in Vavuniya met tenten todat je niet verder kan kijken. Mensen gevangen tussen de gevechten van de LTTE en de overheid. De vraag naar hulp is groot. Mensen wonen op een kluitje in een tent en de rijen voor eten zijn lang. Ik hoorde dat de beelden nu eindelijk ook Europa bereiken, het is lastig om hier goed op de hoogte te blijven. Veel mensen denken dat de overheid bezig is met een grootscheepse "reddingsactie" . De situatie in de kampen is nog steeds verre van perfect. De meeste mensen komen aan in Vavuniya. Maar ook in Jaffna zitten er nu rond 20.000 vluchtelingen. Dus hopelijk binnenkort meer verhalen over de situatie daar.

Ook de verhalen uit nederland komen hier aan. De gebeurtenissen van koninginnedag zijn voor mij niet zo schokkend meer, ik ben teveel gewend aan een leven vol met dit soort berichten. Maar in dit soort situaties ga je alles relativeren. Maak jullie vooral geen zorgen om mij!

Liefs
Brenda